Arrow โคตรคนธนูพิฆาต #4 : Diggle
ชีวิตเบื้องหลังของดิกเกิ้ล สมัยยังเป็นทหารรบกับตาลีบันกำลังจะถูกเปิดเผย และเหตุใด โอลิเวอร์ถึงเลือกเขามาเป็นส่วนหนึ่งของ Team Arrow
จังหวัด Helmend ประเทศอัฟกานิสถาน
สมัยดิกเกิ้ลเป็นจ่าสิบเอก กำลังขับรถพร้อมกองกำลังทหารผ่านทะเลทราย
"โปรดแจ้งชื่อและยศของตัวเองเพื่อการบันทึกด้วย"
"จ่าสิบเอก จอร์น แอนดริว ดิ๊กเกิ้ล หน่วยรบพิเศษที่สาม แบล็กฮอว์ก"
ดิ๊กเกิ้ล : นี้่รูปหลานของฉัน เอเจ ฉันซื้อชุดนี้ให้แกเองเลย
เพื่อนทหาร : น่ารักดีนี้ ส่วนน้องชายนายก็เหมือนนายอย่างกับแกะ นี่มันลูกนายไม่ใช่หลานซะละม้างงง
ดิ๊กเกิ้ล : บ้านา นายนี่มันตลกจริง ๆ
"คุณบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นในวันที่ 23 กรกฎาคม 2005"
"ผมกำลังเดินทางกลับสู่ฐาน*ที่ Delaram ส่วนอีกคันกำลังเดินทางไปที่แนวหน้าของการรบ"
"แต่อย่างที่คุณรู้ เราไปไม่ถึงฝั่ง"
ทันใดนั้น ขบวนรถก็หยุด เพราะมีอะไรบางอย่างหรือบางคน ขวางทางอยู่
*F.O.B. ในที่นี่ไม่ได้หมายถึง Free On Board แต่หมายถึง Forward Operating Base
ทหาร : จ่า มีคนขวางถนนอยู่!
ดิ๊กเกิ้ล : นั่น... เด็กผู้หญิงนี่
ดิ๊กเกิ้ลตัดสินใจหยุดรถ และเดินไปหาเด็กผู้หญิงคนนั้น
"คุณหยุดทำไม"
ทหาร : จ่า ผมคิดว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยนะ
"คุณก็รู้กฎนี่ ว่าห้ามหยุด จนกว่าจะถึงที่หมาย"
ดิ๊กเกิ้ล : ฉันจะไม่ทำร้ายเธอหรอก สาวน้อย
"ผมคิดว่าเธออาจจะแค่หลงทาง"
"แต่เด็กคนนั้นคงไม่ใช่แค่สาวน้อยไร้เดียงสา ใช่ไหม"
"ครับ... มันคือกับดัก"
ทันใดนั้น กองทหารของดิกเกิ้ลก็ถูกโจมตี!!
"พวกกบฏตาลีบันนับสิบโจมตีเราโดยไม่ทันตั้งตัว"
"ระเบิดนั่นทำให้คนของผมกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทาง"
"จำนวนคนของเราน้อยเกินไป"
"แต่มัน ไม่ได้ทำให้ผมกลัวเลยสักนิด"
"พวกมันเป็นนักสู้ที่โหดเหี้ยมที่สุดที่ผมเคยเจอมา"
"พวกมันไม่มีความกลัว.... ไม่มีความเมตตา..."
"ไร้ความเป็นมนุษย์!"
"ทำในสิ่งที่ผมถูกฝึกมา"
ดิ๊กเกิ้ลกำลังจะยิงตาลีบันคนนึงเพื่อช่วยชีวิตเพื่อนทหาร แต่... กระสุนหมด!
พวกตาลีบันเห็นดิ๊กเกิ้ลหมดแม๊กแล้ว เลยคิดอยากสู้แบบแมน ๆ ทิ้งปืนแล้วเอาขวานกับมือเปล่ามาอัดกับดิ๊กเกิ้ลซะงั้น (ไหนบอกเมื่อกี้ว่า โหดเหี้ยม ไร้ความปรานีไงฟระ!?)
"ผมว่ามันไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่นะ"
"คุณบอกว่าคุณจัดการกบฏพวกนั้นทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวอย่างนั้นหรือ?"
ดิ๊กเกิ้ลแย่งขวานมาได้ แล้วเปิดโหมด Berserk ฆ่าเรียบ!
"ใช่ครับ บางครั้งความโกรธก็เป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดของนักรบครับ"
"แต่ผมไม่ได้โกรธพวกมัน"
"ผมโกรธตัวเอง"
"ถ้าผมไม่หยุดรถ เพื่อนผมก็คงไม่ตาย"
"อ๊าาา" เสียงเด็กหญิงร้อง เธอยังไม่ตาย แถมยังนอนบาดเจ็บอยู่
"ถ้างั้น ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นลงไป เพื่อไถ่บาปเหรอ?"
"หรือเพราะความโกรธ"
"ตอบตามตรงนะครับ... ผมอยากจามหัวเจ้าพวกตาลีบันทุกคนด้วยมือของผมเอง!"
"แต่แล้ว ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่าทำไมผมถึงสมัครเข้ากองทัพแต่แรก"
"ไม่ใช่เพื่อเข่นฆ่า... แต่เพื่อปกป้อง"
ดิ๊กเกิ้ลเลือกที่จะทำแผลให้เด็กคนนั้น และอุ้มเธอขึ้นมา
"เด็กคนนั้นเป็นเพียงเหยื่อสงคราม... เป็นหมากตัวหนึ่งของตาลีบัน"
"เราต้องปกป้องผู้คนในอัฟกานิสถาน เราจะชนะสงครามนี้ได้ เราต้องเป็นมิตรกับพวกเขา"
"เราจำเป็นต้องมีเพื่อน สำหรับร่วมต่อสู้ในสงคราม"
ที่สตาร์ลิง ซิตี้... ปัจจุบัน
โอลิเวอร์ ควีน กำลังดูแฟ้มลับ ข้อมูลประวัติของดิ๊กเกิ้ลอยู่...
โปรดติดตามตอนต่อไป....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น